Þegar augun loksins lokaðust, finnur þú þig á göngu í snjónum við blyðandi vatn - hvert fótatak í hvítu eggðjunni er eins og andlegur atkvæði. Blyðandi hrödd vatnsins rís og fellur í takt við þínu anddyrg, og snjóbleikurinn hlýfir undfættan hyggjuna af að vera nú hér. Í þessum augnabliki er alltþekkjandi stille - enginn þrek, engin ótta, aðeins vitund sem flæðir eins og streamið sjálft.