เมื่อปิดดวงตาแล้วฟังเสียงก้าวเดินบนพื้นหนาวเย็น ความรู้สึกเหมือนได้เดินลัดป่าหลังวัดในป่าดอยเชียงใหม่ช่วงหน้าหนาว ลมเย็นพัดผ่านควันธูปบางๆ จากรามแห่งหนึ่งทำให้จิตใจสงบลงอย่างลึกซึ้ง เสียงใบไม้แห้งกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้าดึงความคิดที่กระจัดกระจายกลับมาสู่จุดเดียว ราวกับได้ปล่อยวางทุกความกังวลลงบนเส้นทางข้างหลัง