Kur mbyllni sytë, ëndërrja e zënit rrjedh si stuhi nëpër natyrën e Vlonjës, duke të çuar në thellësinë qetësuese të yjeve. Zërat e thellë që rrahin si distanca të largëta krijojnë një shtyllë brenda mendës, duke e ancuruar çdo mendim në një pikë qetë dhe të pastër. Rrahja e gjatë e stuhisë dallon mendjet nga shqetësimet e përditshme, duke hapur rrugën për një çast rejujeje. Është ai moment i vetëm kur ti gjejësh qetësinë që po kishe humbur mes yjeve dhe shiut.