Κλείνεις τα μάτια κάπου στον κάμπο έξω από τη Λάρισα, στο πίσω κάθισμα, και το μακρινό μεσημέρι σε σκεπάζει απαλά σαν κουβέρτα. Ο βαθύς χτύπος της Γης χαμηλώνει την ανάσα και λύνει τους ώμους, σαν να ακουμπάς σε ζεστό χώμα μετά από ώρα δρόμου. Το ψιλό ράντισμα της βροχής στη λαμαρίνα μαζεύει τις σκόρπιες σκέψεις σε ένα μονότονο νανούρισμα που σε γέρνει προς τον ύπνο. Είναι εκείνος ο σύντομος ύπνος του ταξιδιού, σαν μεσημεριανός ύπνος στο χωριό, που σε ξυπνά ελαφρύ και ήρεμο.