این بوی مه‌ای که روی آب سرد دریاچه‌یارومیه می‌پیچد، ذهن شما را به لحظه‌ای می‌برد که فقط وجود دارد — نه گذشته، نه آینده. نفس‌های ملایم درون‌ات را می‌شنوی، گویی خودتان در حال رهایی از سنگینی روزهای سرد زمستانی هستید. یادآوری آرام از آن لحظاتی که با چای گرم در دست و اندیشه‌هایی که نمی‌توانی رها کنی، دل‌ات آرام می‌گیرد. این فضای ساکت، دل‌ات را به خاطره‌ای می‌برد که هرگز تلخ نبوده — فقط مه‌آلود و گرم.