وقتی چشمان را می‌بندید، چل‌های وارده از کمان و ויولن‌چلو، غمِ شیرینِ روزگار را بر شانه‌ها می‌نشینند. پدِ رویاییِ آ‌مبینت، همچون مهی نازک بر کوه‌های سهند می‌چریده، ذهن را به سکوت عمیق می‌کشاند. این هم‌آوایی، دل را برای تأمل و نفس عمیق آماده می‌سازد، هر نگرانی را با همان غروب می‌شوید.