زنگ‌های بامبانِ ورزنه با وزش بادِ پیش از طوفان، نواهای کوتاه و نامنظمی می‌سازند که شبیه یادگارهای چوبیِ باغی قدیمی به گوش می‌رسند. آوای گرمِ زنگِ میانی نفس را آرام‌تر می‌کند و هیاهوی روز را به خاطره‌انگیزیِ عصرهای طلاییِ گذشته تبدیل می‌کند. با چشمان بسته، شنونده میان آرامشِ تمرینِ نفس‌کشیدن و لرزشِ دوردستِ طوفان قرار می‌گیرد؛ کمی غمگین، اما سرشار از گرما و سکوت. این فضا برای پایان دادن به روزی خسته‌کننده یا بازگشت به تمرکزِ خلاقانه، نرم و آرام‌بخش است.