ฟ้าบนทางหลวงม้วนฟันไกยแสงทองคามที่ค่อยๆเลาญลงในยามเย็นเมื่อผู้ฟังปิดตาแล้วจะรู้สึกเหมือนกำลังบินผ่านเมฆสีทองของฤดูหนาวเสียงดอนกะโหร่าที่ละมุนเวียนเหมือนกับกำลังจุดประกายความทรงจำในตัวการหายใจของฟ้ายังคงซ้ำกับการเดินทางบนทางหลวงสร้างรากฐานสงบสำหรับความโล่งอ่อนโยนที่ค่อยๆลบมือสักส่วนจากวัน.