ลองนึกภาพว่าคุณยืนอยู่บนระเบียงบ้านเก่า แสงอรุณีค่อยๆ ซึมผ่านม่านบาง เสียงระฆังลอยตัวเบาๆ เหมือนความทรงจำที่ผุดขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ ดึงจิตใจจากความยุ่งเหยิงสู่จุดสงบเดียว เวลาเหมือนหยุดนิ่ง — นิ่ง ใส ไม่มีอะไรรบกวน มันคือความรู้สึกตื่นขึ้นมาก่อนโลกจะรู้ตัว ถือลมหายใจที่ลืมไปว่าหายใจ