Κλείνεις τα μάτια και το βράδυ της Κρήτης σε καλωσορίζει σαν ένα σακούλι γαζιών στους αστερισμούς. Το φεγγάρι περπατάει δίπλα σου στον κρεμασμένο δρόμο, κάθε ήχος χτίζει ένα στρώμα νύφιντα που σβήνει τα σύνορα του χρόνου. Η θάλασσα κάτω φυσάει μακριά, αλλά εσύ είσαι ήδη παντού κι παντού κανενός. Αυτή η ηχοχωρική κατασκευή είναι για το στιγμιότυπο που ζεις μεταξύ ύπνου και ταξιδιού — όταν η καρέκλα του αυτοκινήτου γίνεται κρεβάτι, και ο ήχος γίνεται φιλί.