وقتی چشم‌ها را می‌بندی، حس می‌کنی زمین زیرت دستت را می‌گیرد — دعای آرامش زمین، مثل نفس عمیقی که فراموش کرده بودی، تو را به خانه‌ت برمی‌گرداند. نور صبحگاهی شفاف از پنجره می‌تابد و هر صدایی را به رنگ طلایی می‌ریزد. این صحنه، جایی خلق می‌کند که فکرها رها شده و تن فقط هست — نه نیازی به فرار، نه نیازی به جنگ.