ყინვიანი გვიანი დილა რიონის პირას ნელა თენდება და შენც მის წყნარ რიტმს მიჰყვები. ოკეანის ნელი სუნთქვა გულმკერდს უთანაბრებს ცემას და დღის ფიქრები თითქოს ნისლში იშლება, ტბის ტალღების წყნარი ჩურჩული კი დაღლილობას ნაპირიდან შორს მიაქვს. ეს ის იშვიათი სიმშვიდეა, როცა ძილი თავისით მოდის ხანგრძლივი უძილობის შემდეგ თუ ზამთრის თბილ საბანში გახვეული ნಿದუისთვის. თვალებს დახუჭავ და თითქოს ქუთაისის სინესტეში გახვეული, სამყაროს ხმაურისგან დაცული ისვენებ.