وقتی چشم‌ها را می‌بندی، بارانِ شب روی سرپناه‌های کوچه‌های هرات مثل نوازنده‌ای آرامش‌بخش روی روحت می‌نشیند. فرکانس‌های شفاگر در سکوتِ عمیق فرو می‌روند و هر فکرِ پراکنده را به یک نقطه‌ی نورانی هدایت می‌کنند. نفس‌های تو با ریتمِ باران هماهنگ می‌شوند و دل از غمِ روزها شسته و به سکوْنِ درونی می‌رسد. اینجا، در میانِ شبِ بارانی، روحت بالاخره جایی برای نفس‌کشیدن پیدا می‌کند.