گویی شمعی آرام در دل شب فضایی تاریک و پرستاره می‌سوزد، نفس‌های عمیق شبانه‌ات را با خاموشی و صدای کم‌کم شعله‌های کم‌نور هدایت می‌کند. لحظه‌ای است که ذهن، از چرخش افکار باز می‌شود و به آرامی در آغوش خنک صدای زیرزمینی و ستارگان می‌خوابد. این صدای آرام‌سوز، همان لحظهٔ خلوت شب است؛ جایی که بدن آرام می‌گیرد و روح آزاد می‌شود.