นึกภาพตัวเองนั่งอยู่ใต้ร่มเงาไม้ไผ่ในป่าภูเก็ต สายฝนพรำๆ ตกกระทบใบไม้อย่างเบามือ เสียงไม้ไผ่กระทบกันเป็นจังหวะธรรมชาติ ค่อยๆ กรองความวุ่นวายออกไปและพาใจจดจ่ออยู่กับสิ่งเดียว ความสงบนี้ไม่ได้มาจากความเงียบ แต่มาจากจังหวะของฝนกับไม้ไผ่ที่จัดระบบความคิดให้เป็นระเบียบ เหมือนได้พบกับพื้นที่สงบในกลางวันที่อบอุ่น