Buig je neer over het water en laat de middelste nevel je gedachten zachtjes omsluiten. De harmonische klanken van de zangkreis brengen je innerlijk naar een plek van overgave, ver weg van het rumoer van de weg. Tussen de zachte wind door de tuin en de warme gouden ondertoon ontdek je een rust die dieper gaat dan stilte. Dit is het moment waarop je adem in eigen tempo trekt, niets moet, niets hoeft. Een Brusselse middag, ingehouden en heilig.